iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer iTunes Google play spotify deezer


Ston kero tou allokotou fovou (=In Times Of Weird fear)

Production Label: 
Media Type: 
Published Year: 



1 Intro

I was told that fear hides in human hearts
and that he came there first – like rain on highest mounts.
People alarmed, thankful and loving stood at the eternal passage
waiting for time, though time still hasn’t left a message.
They said he is like a crippled saviour dressed in rags
with an old beech-tree walking stick in hands,
he blows like sea-breeze, salt covers his eyes;
indeed, I must have seen him once or twice.

I’ve seen him hiding in the bottom of a glass’ remains,
I ’ve seen him sewed on people’s veins
I’ve heard he’s sneaking into schools and lurk
and people talking to him before going to work.

How? How can I describe him?

I’ve seen him drawn on canvas; some people write him songs.
I saw him somewhere wryly smile and tearful for his wrongs.
Some give their blood to quench his thirst – that’s weird!
But, if this fear is here for real – that’s definitely more weird.

How? How can I describe him?
The more I do the least I say.
How? How can I face him?
I’ll look away.

At the eternal passage, near here…
I smelled the smell of weird fear.
How? How can I describe him?
My life’s anathema is all I can bear;
and you, a newborn delusion veiling the world.
How can I face you?

2 Psema mou [=My lie]

My lie in your name
I crucified each and every single aim
I woke up suddenly, but there you were again,
almost dreaming I murmured a melody plain.
You were swaddled with bands, when I first held you shyly,
you ’re made out of the stuff that makes the stars so shiny.
I fed you with my blood; it didn’t all go wasted
but you came always on the verge, you never waited.
Burnt- out crafter over a brazier built with flesh
works hard on my soul and makes it afresh.
Pathless ways and vows inviolate
with a chaste embrace my soul they await.
With a pair of wings I went all over the land.
I’m a tree unbowed that needs no soil to stand.
You showed me your fists, but mine down I held,
I saw the unseen and smelled the unsmelled.
I went and nestled up where you showed me.
It felt like home with words unfriendly,
sorcery that tied me up with quatrain,
and charms that suffered all my pain.
I was let down by sons that never grew to be men,
you led me on, though I helped you time and again.
Then I saw creatures that left their own lie behind
and soon found themselves in a bind.

I went where you showed me, my lie
and I saw hanging gardens nearby,
I saw many demons weary and tired,
runaway angels, retired.
Few dreams were put in the ground
and all had fruits rotten and downed.
There were mountains wearing a black snowed crown
and scarlet horizons for background.

My lie, you old boat of mine,
on a wild land you chose to resign.
On my half-conscious body you abut;
what a perfect mistake! and a deep cut
that took from me the joy of a proud pain
and in the depths of life had me constrain’d.
Secret trip like an ancestor’s curse
in pathways dark and diverse.
Evil root that draws me inwards
to find a clean piece of self for rewards.
I even invoke the maturest of all:
the good, the unforgettable, the eternal I call.
I constantly ask those deafened for long,
what made me less than I am, who gave me wrong?
Why didn’t I cry when things paled,
since my soul never quailed?
Where you showed me, my lie, I went quietly
and I saw the unspeakable wryly.
I saw scalded youth used to lure
and seeking salvation in pure,
worshipping gods with no worth,
bowing before an old mother earth,
unaware that you kept what they aimed
in zero degrees of life centigrade.

And you stood like a prince over there.
I was blinded with the jealousy’s flare.
You were drinking up time from a bright, silver flask,
but I took it away, it was such an easy task.
I grasped you and whispered with ire,
"Go to hell, I’ll go after the fire".

3 Tha 'thela na 'moun

Θα 'θελα να' μουν μελάνι στην πένα του Καστοριάδη
και οργή πάνω στα μάτια του Πάμπλο,
γερασμένο σκυλί μπροστά απ' την πύλη του Άδη,
να γελάω και να θέλω τα σωθικά μου να βγάλω.
Να σας τη σπάω συνεχώς σαν τον Ραφαηλίδη,
αν γονατίζετε για κάποιο θεό,
να 'χα μια γλώσσα φαρμακωμένο λεπίδι,
αντί μια ψυχή ναυάγιο σε απέραντο βυθό.
Να 'μουν Εβραίος το '40 στη Θεσσαλονίκη
ή ένα κύμα μεγάλο πάνω στα ξερονήσια,
να 'στελνα πίσω τη ντροπή σ' αυτούς που ανήκει
και μια συγνώμη σ' αυτούς που χαθήκαν περίσσια.
Θα 'θελα σκλάβος να 'μουν με μαστιγιές στη πλάτη,
να κουβαλάω μάρμαρα του Παρθενώνα,
πεισματάρης μαθητής του Σωκράτη,
και τυφλός χριστιανός κάπου στον πρώτο αιώνα.
Στίχοι τούρκου ποιητή γραμμένοι σε λευκό κελί
και λίγο ελεύθερος στη χάση και στη φέξη,
να 'μουν αλλόθρησκου στο κούτελο φιλί
και το γέλιο το πικρό στο Πέραμα του Ξέρξη.
Να 'χα πάρει Ι 5 επί επταετίας,
να μην αντίκριζα μάτια προδομένα
κι από χέρι αριστερό άνευ αιτίας,
ψηφοδέλτιο άκυρο αλλαγής το '81.
Θα θελα να 'μουν μελωδία άγνωστη του Χατζηδάκη
και το επόμενο βιβλίο του Κοροβέση,
απ' τα ράσα αφορισμένος σαν τον Καζαντζάκη,
να παω μ' αθάνατους αν περισσεύει θέση.
Του 2004 να λείπω το Σεπτέμβρη,
θα πάρει η μπάλα πολλούς στο πουθενά,
τα ποντίκια θα χορεύουνε στ' αλεύρι,
γνωστή εικόνα εγώ θα πάρω τα βουνά.

Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα,
δήθεν για μένα.
Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα
και δεν είναι γραμμένα.
Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα,
τα μυθοπαρμένα.
Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα,
σειρά μου και μένα.

Θα 'θελα να 'μουν μετανάστης στο μεταγωγών,
μπάτσος αυτόχειρας που τέλειωσε ωραία.
Μια φωνή δυνατή που αναφέρεται απών,
έλληνας λοχαγός που δεν πήγε στην Κορέα.
Μια στιγμή από το όνειρο του Ρήγα
και ντοκουμέντο μυστικό από τη Βάρκιζα,
ένα τραγούδι καμπίσιο από κολίγα
και το δάφνινο στεφάνι θα στο χάριζα.
Θα 'θελα να 'μουν ψωμί και κουκούτσι από ελιά
δίπλα σε άδειο από νερό χρυσό κανάτι
που θα καθόταν στο λαιμό του βασιλιά
στο γάμο του λαού με το παλάτι.
να 'μουν η πρωτη διαγραφη απο το ΠΑΚ,
χαμένη μπάλα του γκολφ ξεμωραμένου εθνάρχη,
να 'μουνα σάτιρα σ' ένα κοινό γεμάτο τρακ
και τραγουδιάρης που να μη σέρνεται όπου λάχει
Να 'μουν η αντοχή του Ρένου του Αποστολίδη,
μια ιστορία αφηγημένη απ' τον Κατράκη?
θα 'θελα να 'μουν σ' αλάνα αυτοσχέδιο παιχνίδι
κι ισόβια κάθειρξη απλά για ένα γκαζάκι.
Του Κώστα Βάρναλη να ήμουν η "Καμπάνα"
και το πινέλο του Θεόφιλου στο αίμα,
Θα θελα να 'μουν όσα δε σου 'παν, μάνα,
μήπως και δε με γένναγες μέσα στο ψέμα.

Αφού είμαι άτυχος και δεν ξαναγεννιέμαι,
έφτιαξα μόνος μου κάτι να καυχιέμαι.

4 Epistrefi i siopi [=Silence returns]

Shut up, tricksy life, and picture me outright
passing you through the head of a needle – eyes tight –
and embroider these moments on my skin, like a strand;
all I have on my body are my country, my land.
I swear by my touch and my timeless sense,
by my voice and my blood running dense,
I ’m not scared, though silence returns screaming my way,
cause she ’d always just beckoned from far and away.
Demented and all neatly made;
clean as a harlot, wellpaid;
shapely, yet tipsy from the eternal drinking.
I’ ll stay, then, till I see a full moon –wishful thinking–
so beautiful, that if I could myself repay
I ’d end beautifully, too – but no, I won’t betray.
I ’ll call myself a liar, again without rest,
until you come along, my fearful guest.
And when you flow towards me, bring me some air;
tell me please, is it night or day out there?
If you sit for a while, cheer up my concerns;
but make haste ’cause the silence returns.

The silence returns from a heavy trudge
in the miracles’ yard shame takes out its grudge.
My soul champs the root and swallows it up
with my very own cinders I’ll cover me up.
She returns! Blazing flames she’s been taking apart.
She drinks marrow and counts the beats of your heart.
She knows you went crazy just yesterday,
she can hear your sobbing; she’s here to stay.

A couple of words simple and ’lone need a double labor of late;
the unsuspected time they abuse to compensate for their weight.
They nudge you softly and have a guide blind and puzzled
who drags muzzled dogs that are wearing no muzzle.
They bring back old times, they don’t treat a draught.
In the silence amused and confused, on they laughed.
They pride on true light in the glare,
curled up, with no hands, they beg in despair.
They lick the way for the silence to make it shine;
on she comes counting days in times benign.
So I’ll stay here in case everyone riles
I ’ll take a rest under the shadow of my rhymes.
You’ll find fear while searching the reason why
and if you try to re-create, I’ll cut off every tie.
I ’ll live on air, like a bullet I ’ll ride
I ’ll strike with vacuum, with ether I ’ll make ’em rise.
But, you won’t take it, instead you will rush
to name the casual, cabal, at first blush.
And I ’ll force my head in the ground to swallow the root,
because the silence returns, she’s en route.

5 Premiera [=Premiere]

You Greek fellow, with antiquity lust, you paramilitary ranger and frontiersman,
you technocrat, ex-radical bombarder, craven commander,
you orthodox-marxist-neoethnocommunist,
you fearful you,
trying to pass me your wedding ring of idea
stay put and waste away here.
I ’ll go to see the Premiere.

Without an aggravated past and a national morale
standing up for the dead, I don’t take up their fall.
No rotting ideology and saintlike piety,
no flowers on statues, parades and fake propriety.
I keep my eyes open wide and if that scares you away,
tell me about the world that won’t change – as you say.
Make it a series, make it an ad and news at twelve for me,
shut me in a bordelo with big brother, let me see.
Feed me with lies since my earliest age.
Hit me on the back while I’ m being on stage.
Fearful fellow weigh down your cross and farewell
to those protesting, promise lava and hell.
I wear black, mourn you and the children you ’ve grown
I’m ashamed, so I built a grave faraway - leave me alone!
I owe apologies only to those who are gone
and to souls that have just been born.
I calm down; now I’m more scared at my will.
I stagnate with tradition in waters dirty and still.
Then, I holler; it’s death coming sooner or later
and the people is the moral instigator.
Don’t you turn your tail away and run,
I ’ve lived so long with these demons, and chose none;
rather a beautiful folly and another tomorrow to be.
All natural elements and the whole world against me.
Lets drink water from the same spring, with mirth,
lets lie down and get on with the earth.
Lets leave all animals free, lets be nice,
lets just cry in front of innocent eyes.
And if I – such a tramp – sound refined,
take it as you like best, in your fuzzy ol’ mind.
Say, I won’t lose the only day with essence, it’s near
I’ll go early to see the Premiere.

I ’ll go to see the Premiere
you stay and waste away here
I ’ll go to see the Premiere,
even if I, the next day, disappear.

6 Thes de thes

Τι κι αν θες τι κι αν δε θες το νερό μπήκε στ' αυλάκι πια,
αφού σκάψαμε βαθιά κόντρα στην ανεπροκοπιά
κι έπιασε τόπο ο κόπος, το θράσος και το ρίσκο,
αφού στον όγδοο δίσκο πάλι κοντά μου σε βρίσκω.
Να προσπαθείς να κλέψεις κάτι όλος αυτιά
σα πεταλούδα τη νυχτιά που τη τραβά η φωτιά,
μπας και δώσει στο χαμό της λίγο χρώμα ευτυχίας
με κλωστές αποτυχίας και γνώση ιεραρχίας,
ύφανες πρώτα το κουκούλι σου πριν μεταμορφωθείς
από σκουλήκι της γης στο άκρον άωτον της μορφής.
Μα πάλι νύχτα θα χαθείς απ' όσα ζήλεψες.
Κράτα τη μιζέρια που με φίλεψες.
Κι αν είσαι η κόρη που λενε η ασημοστολισμένη
με τα χωράφια τα ζώα και τα φλουριά προικισμένη,
σ' έχει προλάβει η ζωή μ' έχει ξεπαρθενέψει
κι ας είναι σκύλα γυναίκα που τη καρδιά μου έχει κλέψει.
Τώρα τι θες, τι μου λες.
Πήρες χαμπάρι το low bap κι αναμασάς απειλές,
μαζί με τάματα σ' εφημερίδες και τηλεοράσεις,
δημόσιες σχέσεις που θες δε θες, θα τις ξεράσεις

Θες δε θες,
μπήκε στ αυλάκι το νερό και μουσκεύει το παρόν μας.
Θες δε θες,
κάθε εμπόδιο που βάζεις πάντα θα βγαίνει σε καλό μας.
Θες δε θες,
το χαμένο σου χρόνο θα τον κρατάμε όλο δικό μας.
Θες δε θες,
πατάει στα ποδιά του γερά πια τ' όνειρό μας.

Για δες που θες δε θες, έτσι είν' τα πράγματα.
Όλα όσα θες μισά, τ' αλλά ψιλά γράμματα.
Ξάφνιασμα πρώτο του δρόμου το ριζικό,
μια αρχή καλή από αφιλτράριστο υλικό.
Βινύλιο ατόφιο μ' εξώφυλλο στο χέρι φτιαγμένο,
μ' ανθρώπους με κοινό σκοπό στα μάτια χαραγμένο.
Βάφτισμα πυρός ντόπιο μαγάρισμα,
ξεσκαρτάρισμα σε όλους χάρισμα.

Κι αν είσαι ο τύπος εκείνος που τον τρομάζει το έργο,
όταν ζυγώσεις, θα νιώσεις πως αν δε φύγεις, δε φεύγω.
Εσύ που οι νόμοι σου σκεπάζονται απ' τη γνώμη σου
κι οι ώμοι οι γυρτοί σου δε βαστάνε τη συγνώμη σου.
Κανείς επάγγελμα τίμιο βρώμικη επιθυμία
που δε ξεθύμανε μικρή και γέρασε από ανία
χάρη στη ντρόγκα κι όλα τ' αλλά που έχεις για οδοιπορικά,
σ' αυτό το ηλίθιο ταξίδι πάνω σε λόγια γενικά,
και πάντα μεταφορικά για να μένουν στα χαρτιά.
Mα αυτό που βλέπεις στο καθρέφτη φαίνεται τόσο μακριά
κι όμως είναι κοντά, τόσο που ξύνει τη ψυχή σου
και ξεσκίζει τη μεταξωτή αντοχή σου.

Γράψε ό,τι θες, σκάψε όπου θες, θάψε ό,τι θες, πάψε να θες
κι ό,τι λες να 'σαι καλά για να το λες, κλείσε τα μάτια και δες.
Σκέψου ό,τι θες - μονάχα αυτά που θες
κι ό,τι δε θες, μη το μετράς? να το σκορπάς κουράγιο βρες.
Να συνεχίσεις να θες να κλαις για όσα θες να φταις,
το φαρμάκι πιες ζήσε ξανά μανά το χθες,
για να ξεχάσεις σήμερα πάλι έξω βγες.
τρύπωσε κάπου και τη μιζέρια σου δες.

7 Mine eki [=Stay there]

What ’re you doing? Everything wants your caress,
but you ’d rather eat up from their excess.
You run after darkness in trackless arcades,
you pull moments and burn them in flames.
You stay behind the silent litany; thereof,
you cower to live and to love.
You lessen all great things and all the fair,
you boss around giving orders unfair.
You are sailing awry along an awry seashore,
you drop your anchor somewhere, but in your mind there’s a war.
You’re after a fairy scared and oppressed,
you submit to your fate that treats you as blest.
She breastfeeds you and cares without pause;
still she keeps you in her constricting claws.
She dresses you just like a sun and sets you in new orbit,
she combs your hair, washes your face with extra venom on it.
She lessens you among all little things;
now you’re a fly touching all over with its wings.
You ’ll never know your smallness’ face, because it quails,
and only those who are aware can walk on hidden trails.
But even they are getting less, so living lost its spirit.
Life bears a child and when it’s old, she turns it out and kills it.
Then, all the things that go away, I miss them less in every way
and if myself is getting less, it is my turn to pass away.
Wish I could see all the newborn
and cry beside all those who ’re gone.
Wish I could see places unknown,
unless I ’m less; so then I won’t.

Everything in life is getting less.
Today sells up for tomorrow with tremble.
Every dream is getting less and less.
Our poor and patched heart in despair.
Everything in love is getting less.
Carnivorous plants we resemble.
Everything in death is getting less.
My unborn brother, stay there…

Stay ther; over here it’s the fear’s sovereign,
you can’t smell the wet soil just after the rain.
Crowded young people sell out their strength,
charged with evil from the day of their birth.
Listen to me, I sense a warm kind of pall.
In an ugly body I live and feel so small.
I’m not invulnerable, I’m not as smart as I want,
but I’ve got something of my own to vaunt.
In a gigantic bowl it might look like a drop
or the first step of a stairway without top.
It’s just that everything else has lost its meaning.
Time, I’m so glad you ’re intervening.
It’s just that their shadow sometimes surrounds me.
But even the biggest thing can’t really harm me.
I keep sharpening for years my words and my soul;
hence, I determine my own little role.

8 Gitemeno Pedi [=Enchanted child]

Life took two steps at a time for you and no rest
as if you ’re born in a far-off eagles’ nest,
up in colourless clouds and from a broken egg-shell;
for a refugee’s outgrowth, heavenly spell;
for cool nights, hatred unsnuggled;
and for the sunlight, lie unstudied.
Day after day more despised, you took your course,
you were a child without beard, still a warrior perforce.
Hidden steel in a bloody overcoat
and in the darkness eyes open wide afloat;
for a free breath, you left a twopenny pawn
’cause love reached you late, you were gone.
She was naked, broke and had a hawk-like gaze,
you balked as if you were courtly raised,
but you ’re a drone that never touched on pollen
and a thunder in the midst of summer, fallen
who has put up his own sign with dare
without knowing how to study the air,
and all things beyond the light that a child longs for
even if some people say it shouldn’t see them no more.

«As you» that grew up before long
ready to claim all as wrong
«are a child» enchanted by the raining drops
and the curse of an escape without stops
«that lives on» with its head up again
in case its able through the rain
«to see something» and keep it till someone might find
you, surrounded with flames, enchanted child.

The pain from your entrails you must seclude
and make your feelings heard wholly and crude.
Go find warm rain and make an antidote anon
to cure your mind, your unbeatable weapon.
Take some soil, crackle the earth from the foundation;
carefree biped and headless beasts in congregation
will be scared off; so don’t you lumber.
Dance and whistle on your rhythm, don’t you slumber.
Don’t be jealous; move along on your own soul’s rails.
Don’t you go and look for songs in time-eating siren tales.
Gird yourself with moments filthy and blessed,
but if you stare at hatred you’ ll turn to stone at best!
You ’ll never get away from the unthinking and inane,
whatever’s eating up your soul, grab it and make it vow again.
Send it to another place, well known and fit
like hell and paradise dead spit,
alike their qualms, their dream and their prayer;
can’t you see? There’ s nothing theirs to share!
You are a child rooted in the bowels of earth
enchanted by the raining water’s worth.

9 Kala krasia

Καλά κρασιά, μόνοι και καλοί μου γειτόνοι.
Το κακό ζυμώνεται, παλιώνει
στου μυαλού μας το ξέχειλο μικρό βαρέλι
ρίξαν μαγιά δαιμόνια κι αγγέλοι.
Eίχανε τρύγο και μαζεύαν με γέλια
σάπια τσαμπιά από της μνήμης τ' αμπέλια
από γνωστή κόκκινη παλιά ποικιλία
που έχει στραγγίξει του μίσους η αιώνια αντλία.
Εδώ στα μέρη αυτά πολλών ήπιαμε λάθη,
από σκάρτα βαρέλια στυφό κατακάθι,
με το ζόρι βαρύ και γρήγορο μεθύσι
που έχουμε όλοι γλεντήσει και έχουμε όλοι πενθήσει.
Κάθε τσαμπί που κρεμότανε κοντά στο χώμα
από τσιμπήματα φιδιών άλλαζε χρώμα
και πότιζε φαρμάκι ως της ρίζας την άκρη,
κάθε ρόγα από τσαμπί πικρό γινότανε δάκρυ
για να θυμίζει πως κάτω απ' το λιοπύρι
στης ιστορίας το μεγάλο βρώμικο πατητήρι
αν δεν πατήσεις με τα πόδια σου καλά,
άδικος κόπος, τα κρασιά θα βγουν θολά.
Γι' αυτό καλοί μου και μόνοι γειτόνοι,
όποιος το στόμα βουλώνει, μάλλον ποτέ δε γλιτώνει,
βρίσκει το φίδι τη σκιά του για δροσιά
και 'κει γεννάει - καλά κρασιά…

Γεννάει το φίδι αυγά ακόμα.
Γελάει που σε βρήκε λιώμα
κι έχει τη σκιά σου για δροσιά.
Γυρνάει, ξεθάβει το αίμα από το χώμα,
σου ράβει το μουδιασμένο στόμα
κι αν κλείσεις και τ' αυτιά, καλά κρασιά.

Πάνω λοιπόν στη ατέλειωτη έκστασή σου,
σε πιάνει, γείτονα, η αρχέγονη έπαρσή σου.
Σκάβεις το χώμα να βγάλεις λίγο αίμα,
μα το ήπιε η γη και σου 'φτυσε το ψέμα.
Ζήσε μ' αυτό, γείτονα μου, φωνακλά,
κι αφού δειλιάζεις, χειρίσου το αν μπορείς καλά.
Μείνε μόνος σου στης λήθης σου το δώμα,
στάξε φαρμάκι πάνω στο μουδιασμένο σου στόμα,
κλέβε τσαμπιά από του χρόνου το κοφίνι -
το φίδι κλείνει τα μάτια για σένα και σ' αφήνει
να κλαδεύεις τη ζωή σου με μανία
και να υπάρχεις μες στη δικιά σου τυραννία.
Υποχρέωση βγάλε για τα καμώματά του,
κάτσε και κλώσησε τ' αυγά του,
δώσε τιμή, δώσε κι αξία,
γίνε θεός μ' απόλυτη ανυπαρξία.
Άντε, 'γεια μας, γείτονα παλικαρά μας,
παλιά ντρεπόσουν και δεν έτρεμες μπροστά μας.
τώρα το φίδι σου κλέψε τη ζεστασιά
- τέλος κακό, καλά κρασιά.

10 Protagma

Βάλε πρόταγμα σε μαρμαρένιο αλώνι
ζωή και πνεύμα που απλώνει κι άγριο χορτάρι που φουντώνει.
Στη φόρα μια γνώμη, χωρίς συγνώμη,
αφού η πρεμιέρα ζυγώνει
σαν το μωρό πρωταρθρώνει και καρδαμώνει.
Πριν γυρέψεις παναγιά κοίτα την πόρνη
που την πιάσαν οι πόνοι για ανθρώπου γιο ματώνει.
Πέτα το στάρι και κράτα τη βρώμη, το τιμόνι παράτα
για μια ακόμη που δε ξέρεις που τελειώνει στράτα.
Κι ας βγάζουν όλοι οι δρόμοι στη Ρώμη,
είναι ανθρώπινοι οι νόμοι κακογερνάνε μόνοι
σαν τους τοίχους των κελιών όλου του κόσμου από χαρτόνι,
παλιά προστάγματα που γίνανε σκόνη.

Αφήνω πίσω μου όλα όσα αγαπιούνται και μισούνται,
τη γαληνή και τ' αμόκ μου μόνα να μαλλιοτραβιούνται.
Βγάζω στήθος μπροστά κι ένα μονόγραμμα,
γίνομαι λόγος, μαχαίρι και προταγμα.
Σπρώχνω το χθες να ξεχαστούν οι μυριάδες εαυτοί μου
σαν το τρελό το ζωγράφο κόβω τ' άυτι μου.
Θέλω να βλέπω μπροστά παραταγμένη τη ψυχή μου
να μη νοιάζεται ποιοι σκάβουν και γιατί το κορμί μου.
Βροχή μου, ήλιε μου κι αντάρα μεγάλη μου
απ' τ' ασχημάτιστα όνειρα μου βγάζω μαύρο το χάλι μου
και τ' απλώνω μπροστά απ' ολους και όλα
με μια ευτυχία ένα βήμα πριν τη φόλα.

Ναι, μα τη τύχη μου, αν μοιάζω με άνθρωπο φταίνε οι στίχοι μου
που βαλαν πιο ψηλά απ' τον ουρανό πάλι το πήχη μου
και πήρα φόρα να περάσω, να γεράσω, να φτάσω
ευτυχισμένος, χωρίς να ξαποστάσω.
Μη ξεχάσω, μες τη τρέλα μου, ζωή να γυρέψω.
Στη ζούγκλα αυτή δεν ήρθα μ' άγρια θεριά να παλέψω,
μα να γητέψω τη φωτιά του μικρού μου μυαλού
και να πλανέψω το τίποτα να φύγει γι' αλλού,
να μείνει μόνο ο λόγος το αθάνατο αγκάθι
κοντά στο χρόνο καινούργιους μύθους να πλάθει,
μαζί με λάθη? κι ας πιω πρώτος το αίμα μου απόσταγμα
από το μόνο που τόλμησα προταγμα.

11 I pio megali anoisia

Αν δε γνωρίζεις τη φωνή και το όνομά μας,
είμαστε ο νόμος των θεών, είμαστε οι ψίθυροι στο σύμπαν,
το σαράκι της γης -μας ξέρεις- κι ο πόνος της μάνας,
είμαστε οι άνθρωποι, είμαστε αυτοί που όσα είπαν,
τώρα είναι, μαζί μας μείνε, φίλε μη φεύγεις
δε σ' αντέχουμε εχθρό μας, ούτε καν σα ξένο.
Το φόβο μας σ' αφήνουμε ν' αρμέγεις,
δε ξέρουμε τι είσαι, δε κάνεις τίποτα, γι' αυτό κι είσαι το παν - φρένο
στον κόσμο βάζεις, για μια στιγμή μονάχα
και γι' άλλα χίλια χρόνια πάλι αράζεις.
Εμείς ακάθεκτοι κι αδιάφοροι τάχα μου τάχα
κι εσύ μάλλον το διασκεδάζεις.
Με βρώμικα χέρια, κόψαμε κομμάτι απ' την αλήθεια,
τα στομωμένα μας μαχαίρια στην άκρη κάπου αφήσαμε
με μια παγωμένη γουλιά που καιει τα στήθια
κατεβάσαμε όλα όσα δε ζήσαμε.
Νιώσαμε δίψα για αίμα στην ερημιά του θανάτου
κι έφτιαξε εικόνες ο νους μας, για να παίξει μαζί μας.
Τις προσκύνησε, κι ο τελευταίος από μας, με τη σειρά του
καμπούριασε το ήδη στραβό σκαρί μας.
Μ' αναπηρία ευλογημένη και ιερή
γίναμε οι μάρτυρες σε μια μικρή συνομωσία
κρυφό κουσούρι και μιζέρια φανερή,
η πιο μεγάλη του κόσμου ανοησία.

Νόμοι θεών και των θνητών το αλάθητο,
δρόμοι αλλονών κόντρα στο σύμπαν το απάτητο,
κόμη αστεριών, φως ασταμάτητο
σκαρώνουν οι ανθρώποι μικρή συνομωσία.
Σημάδια των καιρών με φόβο αλλόκοτο, αμάθητο,
σωρηδόν καταπίνουν πόνο αμάσητο,
στη διαπασών μίσος ακράτητο,
η πιο μεγάλη του κόσμου ανοησία.

Για κάθε εχθρό που σκαρώσαμε, έναν όρκο προδώσαμε,
ένα θεό καταστρώσαμε, που σκοτώνει.
Για κάθε ωραία ιδέα, βρήκαμε πράξη ακραία,
με μια κατάρα πιο νέα, μείναμε μόνοι.
Βαφτίσαμε χώματα άγια, κι άλλα αφορίσαμε πάγια,
λύσαμε ξόρκια και μάγια, είμαστε οι άνθρωποι.
Λέξεις νεκρές και μεγάλες, μαρμαρωμένες αγκάλες,
κλώνοι σε γυάλες, οι ξεδιάντροποι.
Ήρθαμε, δέσαμε, πήγαμε, φύγαμε,
φίλε μου, ακούσαμε, μάθαμε , κι ό,τι κάναμε, το πάθαμε,
μαζέψαμε, και λυγίσαμε, γιατί βαρύναμε.
Είδαμε, τότε πιστέψαμε, ξεχάσαμε,
ματώσαμε - βουτήξαμε, πατώσαμε,
σπείραμε, οργώσαμε, νικήσαμε, χάσαμε,
πήραμε, δώσαμε, αρπάξαμε, πλύναμε, λερώσαμε,
γεννήσαμε, σκοτώσαμε και φτάσαμε
να γίνουμε ό,τι είπαμε, του κόσμου η πιο μεγάλη μαλακία
-δικαιολογία για τη θεια αδικία
που χρεώσαμε θυσία στην ιστορία.
Σπουδαία εφεύρεση η μετάνοια και στην πρώτη ευκαιρία
με κώνειο, με σταυρό ή με μια σφαίρα
κεράσαμε ψυχές υποκρισία.
Κάθε θρησκεία γεννιέται για να πεθάνει μια μέρα
σαν μια μεγάλη του κόσμου ανοησία

12 Ston kero tou allokotou fovou [=In Times Of Weird Fear]

Wishes and curses pave new roads
and the makings of ants trap our Gods.
Dreams dry up in the kingdom of youth
and man’ s a scared host shut in his booth.
He lets fear step over time’s dying body
– if you bear this, go bargain your share in the story.
You’ve got nothing to loose! In times like these,
we all rehearse evil round dead hills.
Fly like a wild bird, keep an open -wide bill,
sing the silence like a grave that stands still.
In mid-winter ask for a warm wind from south;
turn your smallest of fears to a secret hide-out.
If you’re here, I’m here too, and the rest is a blur.
If you go, I go, too and I’m back where you were.
Turn round and look: tomorrow shows you ’re yesterday
and for all you say, you ’re just the fear you dismay.

He’ s a weird, quiet traveller,
Firstborn son, patient and charming character.
He’s a zealot; so anything you want to wit,
you can merely dream of it.

You are running naked in time, but you’re in absolute zero,
you ’re raving over the past like a miniature hero.
Once, you grew like a fire round your fortune and fate;
now look over the crater and see lava abate.
Someone works you on anvil with hammer and stone;
you ’re a barbed wire now in a forbidden zone
or a sign at the eternal passage left there to steer
and show the way to the times of weird fear.

At the eternal passage, near here…
I smelled the smell of weird fear.
How? How can I describe him?
The more I write the less they seem.
My life’s anathema is all I can bear;
and you, a newborn delusion veiling the world.
How? How can I face you?
Don’t know what to do.

Agony’ s climbed at the mast of the world
helpless and blind gives out word after word.
All natural elements kept in harmonical borders
suddenly dash on the sinners’ "holy orders".
Fear’s eye sees a thousand years ahead
his hand catches hold of moments unsaid.
Crossing a sea of faces, blood and salt,
he overturns all past events and the very first act.
The greatest of men could have got ahead,
but, you’re seeking help from small gods instead.
You keep several machines to wash out your dirt
and your valuable word is left back desert.
Your secret hope suicides in front of your eyes,
if you were aiming at hell, ’better hasten your tries.
Stay a while at the eternal passage frontier;
then, we might meet in the times of weird fear.

13 Tragouda ke gela [=Sing and laugh]

Is there a place for our young life to take a rest?
Is there a place for their morality to nest?
Are there colours that stand out in black?
And if you know any, show me the track.
I’ m at a loss and sundered in four
parts of this world forgotten and filled up with lore.
Some are old and some die at birth.
There’s one inside me; you, too. I’m matrix of both!
All drowned in blood and saved by lies,
wound on a spool with golden thread and thousand ties,
drunken without having taken a draught
to a sacred cause they sung and laughed.

For this I tell you, come! Take all sublime in life;
to fight back the times, sing and laugh.
Talk to the feared ones; look them straight in the eyes,
shut your ears, and stay away from haunted cries.
If you still smell blood from many parts of this world
make it a song, sing it; for those who know the words,
will find a match and a secret hideaway
when their soul weighs down with decay.
Our destiny quails while we sing to it songs
and if we dare put flowers on our very gravestones.
Stupid angels I ’ll never cease to holler
my black demons I stole your colour.
Naked kings, naked prophets entice
almighty gods to let them once again sacrifice.
And we - the tramps - all round this world
make up a spell, and if it never works
we wouldn’t care –say it’s a folly, a gaffe
come along you can make it – sing and laugh
for those proud ones who unjustly went by
I ’m always on the side of those who die.

For Palestine – sing and laugh
For the valley – sing and laugh
For the Balkans – sing and laugh
For Cyprus – sing and laugh
For Genova – sing and laugh
For Seattle – sing and laugh
For the white cells – sing and laugh
For the dead – sing and laugh
For Markos – sing and laugh
For Gandhi – sing and laugh
For Che Guevara – sing and laugh
For Martin Luther King – sing and laugh
For our enemy – sing and laugh
For our murderer – sing and laugh
For our dream – sing and laugh

Sing to the children with the cruciform hands
sing to the women with the coal black bands
sing to those who dig the earth with their sweat
and to those who laugh away their iry fret
Sing to the dreams that never found their way
and to the heroes that died before betraying
for all that human mind can not surmise
barbed wire horizons and skies.
Sing and the imposible will all at once retire
sing earth, wind, water and fire.
Instead of crying laugh on life’s behalf
for me and for you sing on and laugh.

14 Pou me pas? [Where are you taking me?]

I had nestled down sane and secure;
soon, despite what I thought, I could no more endure.
I slinked away from my soul’s trickery ado,
I broke a moment to pieces and drunk it all through.
Good for me! My bliss is bare,
my warmth changed places with my dewiness’ air.
My shadow, you came to me and held on
in party with all my carryings-on.
Your turn now! Grab a fear and hurry upstream,
wring all the hope that’s there in your dream.
And prepare yourself to go the whole way,
where mind wins over, where you throw evil away.
Where are you taking me, why go therein?
I swallowed the keys, and locked myself in,
in case I' m saved, my foreign, vicious, dirty thought.
To which folly should I promise love, if you 're caught?
In which folly is the trap; in which land
hides the heavenly hand?
I cower; you' ve sensed it and hurt me.
My sick obsession, where will you take me?

Where are you taking me?
Let me stay for a while, I might see the full moon tonight.
Where are you taking me?
I’m so thirsty, but I ’ll keep my mouth tight.
Where are you taking me?
My unwilling body doesn’t ask for your love.
Where are you taking me?
I got used to this place, its weird color kind of.

It’s got a weird kind of color; it’ s blurry,
moon-naggy star, lost in a hurry
changing places in its own lost time
takes me along, so I am what I am.
Careless thinking of mine, your beauty I kill.
Fire, I strangle my voice in the still.
But, I won’t stand it, if for my sake you’ re sorry;
with all the few I ’ve got, just burn me wholly.
Stay with me while my reasoning fails,
dewy shadow of mine and liquor in my entrails
grafted with some happiness’ scent,
you are a coward obsession bearing death’s torment,
that pulls me into a dream false all the same
draft after draft into a mouth weak without shame
that never denies some, when its lips are dry.
Bottle and tongue, friends in strong tie,
good friends that dwell
for years in the very ol’ cell
I thought I was outside, I thought I was free;
obsession, where are you taking me? I ’m down on my knee.

15 Vlakostroto

Μάνο, σ' αυτό το τόπο το βλακόστρωτο
και που φωνάζω, τίποτα δε κάνω.
Μάνο, ζούμε με φόβο αλλόκοτο
γι' αυτό σου λεω, καλά περνάτε εκεί πάνω.
Μάνο, το μυαλό μου αυτοεξορίστηκε
μάλλον, νομίζω πως τα χάνω.
Μάνο, το καθεστώς μας ερεθίστηκε
και θέλει να 'ναι συνέχεια από πάνω.
Μάνο, πολιτισμός σε αποσύνθεση.
Φτάνει κι η Ολυμπιάδα - αυτό μας έλειπε από πάνω.
Μάνο, θα πουν πως σου 'κλεψα τη σύνθεση.
Εντάξει - αφού το ξέρουν, εγώ δε παίζω πιάνο.
Μάνο, θα ξεράσω στη πατρίδα μου
κάπου θα έφαγα τρελή αχ-Ελλάδα, Μάνο.
Μάνο, θα στήσω μόνος τη παγίδα μου
ψάχνω κουράγιο και θα τη κάνω.

16 Na mini kati

Kάνε όνειρό μου να μείνει κάτι…
Αctive Member, low bap
Ατόφιο hip hop, αθάνατο κράμα,
στιγμή - στιγμή μια ζωή, λέξη με λέξη, γράμμα με γράμμα
σκόρπια λόγια απ' τη φωτιά παρμένα,
απ' το '92 ως το 2001.
Μελωδίες και beat συνέχεια μεθυσμένα
βρήκα το νόημα, βρήκα και μένα.

Να μείνει κάτι μοναχά να μείνει κάτι,
τόσο απλό σαν τ' άρωμα απ'τα γιασεμιά.
Να μείνει κάτι μοναχά να μείνει κάτι,
σα μια γουλιά νερό στη λιγοθυμιά.
Μη μείνει κάτι απλά, όμως, για να μείνει κάτι,
και σταματήσει η ζωή μας η ξεκούρδιστη
κι αν μείνει κάτι να 'χει φύγει όλο το άχτι
σε μια στιγμή μας ατραγούδιστη.

Στριμωγμένα σ' οχτώ χρόνια με αρχή το βινύλιο
κάτω από ασημένιο συρματοπλεγμένο ήλιο,
σαράντα δίσκοι από σχήματα χωρίς προσχήματα,
ονειρολογιο, σελίδες, ραδιοκύματα,
πολλά τα live με χιλιάδες αράδες το καθένα,
intro, στο δίκτυο intro 1,
low bap ντοκιμαντέρ κι ένα βιβλίο χρεωμένο στη φωτιά
- κάτι θα μείνει απ' όλα αυτά.

Να μείνει κάτι απ' όλα αυτά να μείνει κάτι
κι όχι απλά ένα μπλουζάκι να φοράς.
Να μείνει κάτι μοναχά να μείνει κάτι,
να 'χεις μαζί σου σαν γερνάς.
Μη μείνει κάτι μόνο για να υπάρχει κάτι,
αγριεύομαι, δε σε παρακαλώ
κι αν το πιστέψω πως δε θα μείνει κάτι,
σου 'χω φυλάξει για το τέλος το καλό.
Να μείνει κάτι μοναχά να μείνει κάτι…
Να μείνει κάτι μοναχά να μείνει κάτι…
Τρέξε χρόνε τεμπέλη κι ακαμάτη.
Να μείνει κάτι, το χρωστάς, να μείνει κάτι.